Ik heb mezelf iets voorgenomen: elke keer als ik ga wandelen wil ik een plantje ontdekken dat ik nog niet ken. Een klein avontuur, ObsIdentify in de aanslag.

Eenzaam tegen een muurtje in mijn wijk stond vorige week een plantje te bloeien met opvallende oranje bloemetjes. Leek mij leuk om daar dan ook maar meteen een stukje over te schrijven, met een knipoog naar Oranje op het WK. We waren net groepswinnaar geworden, dus ik dacht dat ik nog wel even de tijd had voor een verhaaltje.

De mythe van de havik
De app was stellig: het was oranje havikskruid (Pilosella aurantiaca). Waarschijnlijk ontsnapt uit een tuin en verwilderd. De oude naam, Hieracium aurantiacum, verwijst naar het Griekse hierax: havik. De Grieken dachten dat haviken scherper konden zien door dit plantje. Een mooie mythe.
Soms denk je: Oranje is misschien óók zo’n mythe. Een verhaal waar we graag in geloven, zelfs als de werkelijkheid anders uitpakt.

Uitgebloeid vlaggetje
Vanmorgen liep ik weer langs het muurtje. Het havikskruid stond er nog, maar nu als een uitgeblust vlaggetje in de straat. Daar stond ik dan, met mijn column‑idee. Timing: Zo scherp als de strafschoppenseries van Nederland op een eindtoernooi. Het oranje havikskruid stond erbij als Ronald Koeman; een beetje moe, een beetje klaar.

Een WK zonder glans
Maar om eerlijk te zijn: dit WK was al geen feest. Een organiserend land waar je niet wilt zijn, en wedstrijden op tijden waarop je net wakker bent of eigenlijk al had moeten slapen.

Hoop voor 2028
Gelukkig schuift het EK van 2028 vanzelf dichterbij – kijken op fijne tijden en het Oranjegevoel in de kroeg beleven. Op zeker dat het oranje havikskruid tegen die tijd weer uitbundig bloeit.
Ergens tussen de stoeptegels en de muurtjes laat de natuur zien dat Oranje altijd weer terugkomt.
En hopelijk Virgil ook.